อย่ามองความรักเป็นการเรียกร้อง
                    อย่ามองความรักเป็นสิ่งที่คาดหวัง

                
                              อย่ามองว่าอนาคตเราจะยังคงมีกัน
                    อย่ามองถึงวันที่เรานั้นจะเปลี่ยนไป

                   
                               มองแค่เพียงวันนี้เรามีกันและกัน
                   มองแค่เพียงว่าเรานั้นมีความสุขไหม

                   
                           มองแค่เพียงการกระทำที่แสดงออกไป
                   มองแค่เพียงว่ารู้สึกอย่างไรในใจเรา

                  

         มีใครเคยรักคนมีเจ้าของมั๊ย??

                        เคยมีใครเคยเจอเหตุการแบบนี้กะตัวเองบ้าง...

              เราเป็นแม่สื่อให้กับผู้หญิงคนนึง..ที่หวังว่าจะได้พบรักกับชายคนนั้น

                            การทำหน้าที่ของการเป็นแม่สื่อให้ดีที่สุดนั้น...

             ...จะมีใครรู้บ้างว่ามันมีผลกระทบและเปลี่ยนชีวิตเราไปมากแค่ไหน..

                         หากผู้ชายคนนั้นกลับหันมามองเราเสียเอง!!!

                     

            ++และจะไม่รู้สึกผิดมากไปกว่านี้หากผู้หญิงอีกคนไม่ใช่..เพื่อนเรา++

                            หากเราเป็นคนกลางระหว่างเค้าทั้งคู่

                 แต่ผู้ชายดันมารักเราซะเอง..มันเป็นความผิดของใคร??

                   

                        และถ้าเราก็ดันไปรักเค้าเข้าเหมือนกันล่ะ ??

                      เราสองคนใจตรงกัน..แล้วเพื่อนเราล่ะจะทำไง??

                      ทั้งคู่ไม่ได้แอบคบกันแต่อย่างใด..พอรู้ความจริง

                                            ว่ารักกัน

                                   

                    จึงพูดความจริงออกไปว่าชายผู้นั้นไม่ได้รักเพื่อนเธอ

                ด้วยความที่ทั้งคู่ใกล้ชิดกันเกินไปจึงเกิดความรู้สึกแบบนี้ขึ้น

                        ความรู้สึกที่เรียกว่า"รัก"ห้ามกันได้ด้วยหรอ??

                              แล้วเพื่อนคิดว่าเธอผู้นี้ผิดมั๊ย??

                          เรื่องที่เกิดขึ้นเป็นความผิดของใครกัน??

                        ใครคิดว่ายังไงมีความเห็นยังไงช่วยบอกที..    

                          

                            แอบรักอยู่ในใจ ไม่รู้จะบอกใคร

                                ว่าฉันมีใจให้คนมีเจ้าของ..

                    ทำได้แค่เพียงมอง..ร่ำร้องไปคนเดียวว่ารักเธอ....

+++ข้อความนี้มิได้เกี่ยวกับกานต์แต่อย่างใดเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกะเพื่อนกานต์

จึงอยากได้ความเห็นยังไงช่วยแสดงความคิดเห็นทีนะคะ+++

แปลกมั๊ย..ใคร ๆ ก็คิดว่าเวลากับนาฬิกาเป็นสิ่งที่คู่กันเสมอจริง ๆ แล้ว มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นซักหน่อย

เวลา... เดินไปข้างหน้า            
นาฬิกา.. เดินอยู่ที่เก่า   
                                                                
เวลา.. เราไม่อาจย้อนกลับ                      
นาฬิกา.. เราหมุนย้อนมันได้

เวลา.. เมื่อสูญเสียไปแล้วไม่อาจเรียกร้องคืน                 
นาฬิกา.. เสียก็ซ่อม หรือซื้อใหม่ไปเลย

เวลา.. ได้มาฟรีๆ ไม่ต้องแลกกะอะไร    
นาฬิกา.. ยิ่งสวยยิ่งแพง ใช้เงินซื้อมันมาทั้งนั้น

แล้วอย่างนี้ มันจะคู่กันได้ยังไง ในเมื่อมันแตกต่างกันเหลือเกิน


แต่ถามหน่อย.. ถ้าไม่มีนาฬิกา จะรู้เวลามั๊ย
หรือถ้ามีแต่นาฬิกา แต่ไม่รู้จักเวลา จะมีประโยชน์อะไร


ถึง 2 สิ่งจะแตกต่างกัน แต่ถ้ามันจะคู่กันแล้ว
ย่อมมีจุดร่วมกันเสมอ เพียงแต่จะมองเห็นมันรึป่าว?

ฉันกับเค้า.. อาจไม่มีอะไรเหมือนกัน

ฉันกับเค้า.. มีความคิด และวิถีชีวิตที่ต่างกัน

ฉันกับเค้า.. อาจเดินกันคนละเส้นทาง

ฉันกับเค้า.. อาจมีความฝันที่ห่างไกลกัน

ฉัน.. อาจเหมือนกับเวลา ที่ชอบเดินไปข้างหน้า  หาสิ่งใหม่ๆที่ท้าทาย โดยทิ้งหลายสิ่งไว้ข้างหลัง

เค้า.. อาจเหมือนกับนาฬิกา ที่ยังเป็นแบบเดิมๆ  ใช้ชีวิตและทำหน้าที่ไปเรื่อยๆ ในมุมเก่าๆ

ฉันอาจไม่พบกับเค้าเลย ถ้าฉันยังดึงดันจะมองแต่ข้างหน้า

ฉันอาจไม่พบกับเค้าเลย ถ้าฉันไม่มองไปข้างหลัง

เค้ายังไม่เห็นฉัน เพราะเขายังอยู่แบบเดิมๆ

เค้ายังไม่เห็นฉัน เพราะเขายังก้มหน้าก้มตาทำหน้าที่ของเขาไป

แต่ฉันยังเฝ้ามอง เฝ้ารอ …  ความแตกต่าง อาจสร้างกำแพงบังเค้าไว้

แต่ฉันยังเชื่อมั่น ว่าซักวัน สิ่งนั้นน่ะแหละ   ที่จะเชื่อมโยงใจเราเข้าหากัน

ความแตกต่าง จะเติมเต็มส่วนที่เราขาดหาย

และสุดท้ายก็จะเหลือเพียงแค่คำว่า..**กันและกัน **